(Message) ตอนที่ 24 (อวสาน)

posted on 07 Jan 2013 19:38 by lhinko in Message directory Fiction

สวัสดีค่ะ ห่างหายไปนานนนนนนนมากกกกกกก

กับการลงเรื่องเมสเสจ ไม่ใช่อะไร คนเขียนลืม 5555

เป็นเหตุผลที่แก้ตัวไม่ขึ้นเลยเนอะ ;P

เอาเป็นว่า ไม่พูดพร่ำทำเพลง 

แนะนำให้กลับไปอ่านตอนที่แล้วๆ มา ที่นี่ จิ้มค่ะ --> Message ตอนที่ 23

แล้วมาอ่านตอนจบกันด่วนๆ เลยค่ะ

-------------------------

121 ภายนอก/ทะเล/กลางคืน(ต่อเนื่อง)

แท็กซี่จอด กุลธิดาวิ่งลงจากแท็กซี่ มุ่งหน้าไปยังทะเล เธอสะดุดหกล้มลงไปนอนพบพื้นทราย มือถือที่กำไว้ในมือกระเด็นตกพื้น หมอรุ่งโรจน์ที่เพิ่งขับรถมาถึง วิ่งตามเธอไป และเห็นเธอนอนหน้าคว่ำอยู่บนพื้นก็ตกใจ รีบวิ่งเข้าไปหาเธอ

กุลธิดาเห็นหมอรุ่งโรจน์วิ่งมา แว่บหนึ่งเธอเห็นเขาเป็นเป็นหนึ่ง แต่เมื่อเขาเข้ามาใกล้ เธอจึงรู้ว่าไม่ใช่ น้ำตาของเธอไหลออกมา หมอรุ่งโรจน์ตกใจมาก รีบพยุงเธอลุกขึ้นนั่ง

 

หมอรุ่งโรจน์

ดา เป็นอะไรไป เจ็บมากเหรอ บอกพี่สิ

 

กุลธิดาเอาแต่เงียบ หมอรุ่งโรจน์ได้แต่มองเธออย่างเป็นห่วง เขาเห็นมือถือของเธอตกอยู่ข้างๆจึงเก็บมาให้เธอ แต่เห็นเธอไม่พูดอะไร เขาจึงวางมือถือใส่ในมือของเธอ  ทั้งที่สายตาของเธอเหม่อลอย แต่กลับกดปุ่มโทรด่วนบนมือถือ หมอรุ่งโรจน์ก้มลงมองมือถือของเธอ พบว่าเธอกดโทรหาเป็นหนึ่ง

 

ระบบอัตโนมัติ(เสียง)

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...

 

หมอรุ่งโรจน์มองกุลธิดาที่น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเห็นใจ เขาหยิบมือถือจากมือเธอมากดดูหมายเลขโทรออก มีแต่ชื่อเป็นหนึ่ง เขาหันกลับไปมองเธออีกครั้ง อยู่ๆเธอก็ลุกขึ้นวิ่งลงไปยังทะเล หมอรุ่งโรจน์ตกใจมาก รีบวิ่งตามไปห้าม

 

หมอรุ่งโรจน์

ดา!!! จะทำอะไรน่ะ?!!! จะไปไหน?!!!!

 

หมอรุ่งโรจน์วิ่งตามไปคว้าตัวกุลธิดาไว้ได้ แต่เธอเปียกไปครึ่งตัวแล้ว เธอตะโกนไปทางทะเล

 

กุลธิดา(ตะโกน)

หนึ่ง!!!!! หนึ่ง!!!!!!!!!

 

หมอรุ่งโรจน์มองกุลธิดาอย่างเป็นห่วง เขากอดเธอไว้ แต่เธอพยายามดิ้น

 

หมอรุ่งโรจน์

ดา! อย่าทำแบบนี้! ผู้ชายคนนั้นเขาไม่ได้อยู่ที่นี่นะดา!! เขาจะไม่มาเจอดาอีกแล้ว!!

 

กุลธิดาตีหมอโรจน์ไม่ยั้ง

 

กุลธิดา(ตะคอก)

ไม่จริง!!! ปล่อยดานะ!!!! ดาจะไปหาหนึ่ง!!!!!

 

หมอรุ่งโรจน์กอดเธอแน่นกว่าเดิม

 

หมอรุ่งโรจน์(เสียงดังกว่า)

ดา!!!!

 

กุลธิดาสะดุ้ง และนิ่งไป

 

หมอรุ่งโรจน์

ดายอมรับความจริงเถอะ เขาจะไม่มาเจอดาอีกแล้ว จะไม่อยู่กับดาอีกแล้ว

 

กุลธิดานิ่งอึ้งไป น้ำตาคลอ

 

หมอรุ่งโรจน์

ดาจะบึ้งตึงใส่พี่ก็ได้ แต่ขอร้องว่าอย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้เลย

 

กุลธิดาน้ำตาไหลอาบแก้ม

 

หมอรุ่งโรจน์

ถึงผู้ชายคนนั้นจะไม่อยู่ แต่พี่ยังอยู่ พี่จะอยู่กับดาตลอดไป แม้ว่าดาจะโกรธเกลียดพี่ หรือจะไม่ให้อภัยพี่ไปตลอดชีวิต แต่พี่ก็จะอยู่กับดา

 

กุลธิดาร้องไห้ออกมา สะอื้นเสียงดัง หมอโรจน์กอดเธอไว้ ลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา

 

หมอรุ่งโรจน์

พี่จะอยู่กับดาเอง

 

ทั้งคู่ยืนกอดกันอยู่กลางทะเลในยามค่ำคืนที่มืดมิด ท้องฟ้าเป็นสีดำเกือบสนิท ไม่มีดาว มีเพียงจันทร์เสี้ยวที่ส่องแสงลงมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

กลายเป็น

122 ภายใน/ห้องแต่งตัวเจ้าสาวในโบสถ์/เช้ามืด(สองปีต่อมา)

พระอาทิตย์กำลังขึ้น ท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนจากสีเทาดำหม่นหมองกลายเป็นสีฟ้าใสสะอาดตา เหล่านกส่งเสียงร้องบินผ่านไปมาทั่วท้องฟ้า

ที่หน้าจอมือถือของกุลธิดาปรากฏชื่อและเบอร์โทรของเป็นหนึ่ง มือของเธอกดปุ่มโทรออก แล้วจึงเอามือถือมาแนบหู

 

ระบบอัตโนมัติ(เสียง)

หมายเลขที่ท่านเรียก...

 

เธอกดตัดสาย ก้มหน้ามองชื่อและเบอร์โทรของเป็นหนึ่งบนหน้าจอมือถือ แล้วนิ่งไป เพราะเห็นภาพความทรงจำเก่าๆ

Dissolve

ภาพจากอดีตฉากที่ 3

เป็นหนึ่งกดชัตเตอร์ แสงแฟลชทำให้เธอตกใจ

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 6

เป็นหนึ่ง

ต้องขอโทษจริงๆครับที่แอบถ่ายรูปคุณโดยพลการ ถ้ายังไง รูปถ่ายนั้นผมให้คุณละกัน แล้วผมขอเลี้ยงกาแฟคุณเป็นการขอโทษได้มั้ยครับ

กุลธิดามองเขาอย่างไม่ไว้ใจ

เป็นหนึ่ง

ที่จริงแล้ว...ผมอยากให้คุณมาเป็นนางแบบถ่ายรูปให้ผมด้วย จะได้ไหมครับ

เป็นหนึ่งมองหาเมนู เห็นเมนูวางอยู่ที่เคาน์เตอร์ เขารีบพรวดพราดลุกขึ้น จนทำเก้าอี้ล้ม แล้วยังสะดุดขาเก้าอี้หกล้มอีก เป็นหนึ่งร้องเสียงดังจนคนทั้งร้านหันมามอง และพากันหัวเราะ เขาอายมาก แอบมองกุลธิดา เห็นเธอเอามือป้องปากกลั้นหัวเราะอยู่ เมื่อกุลธิดาเห็นว่าเป็นหนึ่งมอง เธอก็หยุดหัวเราะ กลับมาเก๊กหน้านิ่งเหมือนเดิม

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 14

กุลธิดาตกใจมาก สะบัดมือเขาออกอย่างแรงจนเขาเสียหลักเซจะตกทะเลสาบ เป็นหนึ่งร้องสุดเสียง

เป็นหนึ่ง

เหวอ!!!!!!!!

 

กุลธิดาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เธอรีบคว้ามือเป็นหนึ่ง และดึงเขาไว้ ทั้งคู่จับมือมองหน้ากันนิ่งไป

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 28

เป็นหนึ่งกดเปิดเพลง “Message” ของวง Basket band จากเอ็มพีสาม และร้องเพลงออกมาเสียงดัง กุลธิดาอ่านปากของเขา แล้วยิ้มออกมา นัยน์ตาเป็นประกาย

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 45

กุลธิดาน้ำตาซึม ก้มหน้าร้องไห้ เป็นหนึ่งลูบหัวของเธอเบาๆซ้ำไปซ้ำมา

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 47

เธอค่อยๆเขย่งตัวใช้ทิชชูซับเหงื่อบนหน้าผากให้เขา

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 52

เป็นหนึ่งหันไปมองกุลธิดา เขาหยิบสมุดโน้ตจากมือเธอไปใช้ป้องหัวบังแดดให้เธอ

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 53

รถไฟเหาะยังคงเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ขาของผู้เล่นทุกคนลอยอยู่ในอากาศ มันค่อยๆเคลื่อนขึ้นไปยังจุดสูงสุดและค้างไว้ เป็นหนึ่งร้องโวยวายโหวกเหวกตลอดเวลา ต่างกับกุลธิดาที่นั่งนิ่งมาก แต่กลับกุมมือเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น รถไฟเหาะก็ทิ้งตัวลง เป็นหนึ่งแหกปากลั่น เขาได้ยินเสียงผู้หญิงร้องจากที่นั่งข้างๆ เขารู้สึกแปลกใจจึงหันไปมอง พบว่าเป็นเสียงร้องของกุลธิดา เธอบีบมือเขาแน่น และร้องกรี๊ดจนสุดเสียง เป็นหนึ่งเบิ่งตาโต กระพริบตาปริบๆ เสียงกรี๊ดของกุลธิดายังดังอยู่ เธอหันมามองเขาแล้วหัวเราะออกมา เป็นหนึ่งยิ้มและหัวเราะตามไปด้วย แล้วทั้งคู่ก็ร้องออกมาพร้อมกัน

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 54

เป็นหนึ่ง

เสียงของดา...เพราะอย่างที่คิดไว้เลย

 

เป็นหนึ่งสบตากุลธิดา และยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน กุลธิดาเขินจึงหลบตา ก้มหน้าลง แอบอมยิ้ม เธอแอบเหลือบมองเป็นหนึ่ง เห็นเขามองเธออยู่ เธอจึงยิ้มออกมาอย่างเขินๆ

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 55

เป็นหนึ่ง

ผมอยากฟังเสียงของดา และอยากให้ดาได้ฟังเสียงของผม และถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจะถ่ายรูปของดาตลอดไป

 

กุลธิดายืนมองเป็นหนึ่งนิ่งไป ทั้งคู่สบตากัน เป็นหนึ่งเพิ่งรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไป เขาจับผมแก้เขิน ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

 

เป็นหนึ่ง

เออ จริงสิ

 

เป็นหนึ่งก้มลงหยิบของในกระเป๋า มันเป็นพวงกุญแจตุ๊กตากระต่ายสีชมพู เขายื่นมันให้เธอ

เป็นหนึ่ง

สุขสันต์วันเกิด กะทันหันไปหน่อย เลยหาได้แค่นี้ ขอโทษนะ

กุลธิดามองกระต่ายตัวนั้น แล้วน้ำตาซึม เป็นหนึ่งตกใจมาก ทำอะไรไม่ถูก

 

เป็นหนึ่ง

อ้าว เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมล่ะ ไม่ชอบเหรอ ผมขอโทษนะ!!

 

กุลธิดากดไหล่ของเป็นหนึ่ง แล้วเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มเขา

Dissolve

กุลธิดาน้ำตาซึม เสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอรีบเช็ดน้ำตา หันไปทางประตู

 

กุลธิดา

คะ?

พ่อ(เสียง)

ดาได้เวลาแล้วลูก

กุลธิดา

ค่ะ

 

กุลธิดาหันกลับมามองหน้าจอมือถืออีกครั้ง เบอร์ของเป็นหนึ่งยังอยู่บนหน้าจอ เธอกดลบเบอร์ของเขา ก่อนจะเก็บมือถือไว้ในเก๊ะ แล้วเดินไปเปิดประตู เมื่อพ่อที่รออยู่ด้านนอกหันมาเห็น ก็ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

 

พ่อ

สวยมากเลยดา

 

กุลธิดายิ้มตอบ

 

123 ภายใน/ห้องประกอบพิธีในโบสถ์/ต่อจากนั้น

ประตูห้องประกอบพิธีถูกเปิดออก เสียงเพลงแต่งงานกำลังบรรเลงอยู่ แขกเหรื่อมากหน้าหลายตาที่นั่งอยู่ต่างหันมามอง พ่อในชุดสูทสีดำจูงมือกุลธิดาที่สวมชุดเจ้าสาวแขนตุ๊กตาเปิดไหล่ กระโปรงจับจีบพองบานระบายเป็นชั้นๆ สีขาว เดินเข้ามา ทั้งคู่เดินผ่านแขกที่กำลังจ้องมองไปยังด้านหน้า บาทหลวง และชายหนุ่มสวมสูทสีขาวยืนรออยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มหันหน้ามา เขาคือ หมอรุ่งโรจน์ เขายิ้มให้กุลธิดาอย่างอ่อนโยน

 

หมอรุ่งโรจน์

มาแล้วเหรอ

 

กุลธิดาสบตาเขาแล้วยิ้มตอบ

 

กุลธิดา

มาแล้วค่ะ

 

124 ภายใน/ห้องนอนของกุลธิดากับหมอรุ่งโรจน์/กลางวัน(สองปีต่อมา)

กุลธิดากับหมอรุ่งโรจน์ในชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวหันมายิ้มให้กันอยู่ในภาพถ่ายสีที่อัดกรอบใบใหญ่อย่างดีประดับอยู่บนผนังสีขาว ข้างๆกัน มีกรอบรูปขนาดต่างๆประดับอยู่หลายกรอบ เป็นรูปของกุลธิดากับหมอรุ่งโรจน์ในอิริยาบถต่างๆ หนึ่งในนั้น มีรูปที่หมอรุ่งโรจน์กับกุลธิดาสวมชุดของโรงพยาบาล หมอรุ่งโรจน์มีสีหน้ายิ้มแย้ม ส่วนกุลธิดานอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล สีหน้าเหนื่อยอ่อนแต่มีความสุข ในอ้อมกอดของเธอมีเด็กทารกที่เธอกอดไว้อย่างทะนุถนอมอยู่ด้วย

เด็กชายผิวขาวใสแก้มแดงรูปร่างค่อนข้างอ้วนกลมเจ้าเนื้อ ตัวใหญ่เกินกว่าเด็กในวัยขวบเศษๆทั่วไป กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ข้างๆกัน กุลธิดาในชุดเสื้อคอปาดลายทางแนวนอนสีน้ำเงินเข้มสลับขาว กับกางเกงขาสั้นสีขาวกำลังนอนหลับอยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือดังติดต่อกันนานแล้ว กุลธิดาที่กำลังงัวเงียใช้มือควานหาโทรศัพท์ และกดรับสาย

 

กุลธิดา(เสียงงัวเงีย)

ฮัลโหล พี่โรจน์เหรอคะ ใช่ค่ะ ดาเพิ่งตื่น ตาหนูวันก็หลับปุ๋ยอยู่ข้างดา

 

กุลธิดาหันไปมองวันที่ยังหลับสนิท ก่อนจะยันตัวขึ้นนั่ง

 

กุลธิดา

ผ่าตัดคนไข้สำเร็จด้วยดีเหรอ ดีใจด้วยนะคะ งั้นเย็นนี้เราไปเลี้ยงฉลองกันนะ ถือว่าฉลองร้านใหม่ดาด้วยเลย ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ

 

กุลธิดากดวางสาย เสียงเคาะประตูดังขึ้น แม่บ้านเปิดประตูเข้ามา

 

แม่บ้าน

มีจดหมายค่ะ คุณดา

 

กุลธิดารับซองต่างๆมาจากแม่บ้าน

 

กุลธิดา

ขอบคุณนะคะป้า เดี๋ยวดาฝากดูวันหน่อยนะคะ ดาจะไปดูที่ร้านสักหน่อย

 

แม่บ้านค่อยๆอุ้มวันเดินออกไป เมื่อประตูปิด กุลธิดาจึงพลิกซองจดหมายดูทีละซอง หนึ่งในนั้นมีการ์ดที่ถูกส่งมาจากลุงหนวด กุลธิดายิ้ม รีบเปิดอ่าน ภายในเขียนว่า “ยินดีด้วยกับร้านใหม่  ปล. อย่ามาเป็นคู่แข่งลุงนะ” กุลธิดาอ่านแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ซองถัดไปเป็นซองจดหมายสีขาว จ่าหน้าซองถึงเธอ แต่ไม่มีชื่อและที่อยู่ผู้ส่ง เธอพลิกซองดูทั้งหน้าและหลังอย่างแปลกใจ ก่อนจะเปิดซองออกดู เป็นแผ่นพับงานนิทรรศการภาพถ่ายของช่างภาพอิสระที่ติดเชื้อเอชไอวี เธอพลิกแผ่นพับดูอย่างแปลกใจ หยิบซองจดหมายมาดูอีกครั้ง พบว่าจ่าหน้าถึงเธอไม่ผิด เธอหยิบแผ่นพับมาดูอีกครั้ง ก่อนจะเบิ่งตาโต เมื่อสังเกตเห็นชื่อเจ้าของนิทรรศการภาพถ่าย “เป็นหนึ่ง โชคอนันต์กุล”

 

125 ภายนอก/ถนน/บ่าย(ต่อเนื่อง)

กุลธิดาขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงาน ภาพของเป็นหนึ่งหันมายิ้มให้เธออย่างเลือนรางปรากฏขึ้น เธอน้ำตาซึมออกมา รีบเหยียบคันเร่ง รถสีขาวของเธอกำลังพุ่งตรงไปยังนิทรรศการภาพถ่ายของเขา

 

126 ภายใน/งานนิทรรศการภาพถ่ายของเป็นหนึ่ง/เย็น(ต่อเนื่อง)

กุลธิดารีบวิ่งเข้ามายังสถานที่จัดงาน เธอก้มลงหอบด้วยความเหนื่อย เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็ต้องเบิ่งตาด้วยความประหลาดใจ ได้ยินเสียงเป็นหนึ่งในอดีตแว่วมา

 

เป็นหนึ่ง(เสียง)

ผมฝันอยากมีแกลอรีภาพถ่ายเป็นของตัวเอง คุณมาช่วยผมสร้างความฝันหน่อยนะ

 

ตรงหน้าของกุลธิดา เป็นภาพถ่ายของเธอกำลังหัวเราะอย่างสดใสร่าเริง ภาพถ่ายนั้นมีขนาดใหญ่ประมาณบิลบอร์ด มันถูกแขวนอยู่รายล้อมด้วยภาพถ่ายของเธอในอิริยาบถต่างๆ ต่างขนาดกันไป ทั้งเล็กบ้างใหญ่บ้าง ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ก็มีแต่รูปของเธอเต็มไปหมด

 

เป็นหนึ่ง(เสียงในอดีต)

ผมอยากฟังเสียงของดา และอยากให้ดาได้ฟังเสียงของผม และถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจะถ่ายรูปของดาตลอดไป

 

กุลธิดาเอามือปิดปากก้มหน้าร้องไห้ ตัวเธอในภาพถ่ายยังคงยิ้มสดใส

 

พงษ์

ดา?

 

กุลธิดารีบหันขวับ เห็นเป็นหนึ่งยืนอยู่ เธอตกใจ น้ำตาไหล ยกมือขึ้นปิดปากอย่างไม่เชื่อสายตา

 

พงษ์

ดาใช่มั้ยครับ?

 

เธอเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตาฝาดไป ข้างหน้าเธอเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ รูปร่างสันทัด ผิวสีดำแดง เขายิ้มดีใจ และหันไปเรียกใครอีกคน

 

พงษ์

แม่!! เธอมาแล้วครับ!! ดามาแล้ว!!!

 

กุลธิดามองตามไปอย่างแปลกใจ สักพัก ผู้หญิงวัยเกษียณก็เดินออกมา

 

ครูวันดี

คุณคือ...ดาใช่มั้ย

กุลธิดา

(งงๆ) คุณคือ...

ครูวันดี

(ยิ้ม) ป้าชื่อวันดี ส่วนนี่พงษ์ ลูกชายป้า พวกเราเป็นคนส่งแผ่นพับนั่นไปให้คุณเอง

 

กุลธิดายังไม่เข้าใจ

 

ครูวันดี

จดหมายนั่น รวมทั้งนิทรรศการภาพถ่ายนี่ เป็นความตั้งใจสุดท้ายของเป็นหนึ่ง

 

เมื่อได้ยินชื่อเป็นหนึ่ง กุลธิดาก็เริ่มน้ำตาซึมอีก

 

กุลธิดา

หนึ่ง...ตอนนี้...เขาอยู่ไหน

 

ครูวันดีก้มหน้า พงษ์มองหน้าครูวันดี ก่อนจะหันไปบอกกุลธิดา

 

พงษ์

พี่หนึ่งเสียไปแล้วครับ

 

กุลธิดาเบิ่งตาโตอย่างไม่เชื่อ น้ำตาค่อยๆไหลออกมา

 

กุลธิดา

ทำไม? เกิดอะไรขึ้นกับเขา?!

พงษ์

พี่ไม่ได้อ่านในแผ่นพับเหรอครับ

 

กุลธิดารีบหยิบแผ่นพับในกระเป๋าออกมาดู แผ่นพับเขียนว่า “นิทรรศการภาพถ่ายของช่างภาพที่ติดเชื้อเอชไอวี เป็นหนึ่ง โชคอนันต์กุล รายได้ทั้งหมดมอบให้บ้านเด็กกำพร้าที่ติดเชื้อเอชไอวีจากมารดา” กุลธิดาอ่านแล้วเบิ่งตาโต เริ่มปะติดปะต่อเรื่องได้

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 17

คู่ เป็นหนึ่งหยิบตลับใส่ยาขึ้นมาเปิดออก แล้วเทยาสามสี่เม็ดลงบนฝ่ามือ ก่อนจะตบเข้าปาก

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 47

เป็นหนึ่งมองกุลธิดา ดูท่าทางเขาล่อกแล่ก เหงื่อแตก เขาบอกเธออย่างอ้ำอึ้ง ไม่ยอมสบตา

 

เป็นหนึ่ง

เอ่อ...เช็ดมือซะสิ หน้าด้วย...เอ่อ...ตัวผม...สกปรก

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 74

เธอสังเกตเห็นที่แขนเสื้อบริเวณท้องแขนของเป็นหนึ่งมีสีแดงของเลือดซึมออกมา มือที่สั่นด้วยความตกใจของเธอชี้ไปที่แขนของเขา เป็นหนึ่งและลุงหนวดก้มลงมองพร้อมกัน พบว่าแขนเสื้อของเป็นหนึ่งมีเลือดซึมออกมาเลอะเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ เป็นหนึ่งเบิ่งตาโตด้วยความตกใจ

 

ลุงหนวด

(ตกใจ) เลือดออกเหรอ?! เป็นอะไรน่ะ?!! ไหนส่งแขนมาดูซิ!!

 

เป็นหนึ่งรีบใช้มืออีกข้างกุมแขนตัวเองไว้ หน้าซีด เหงื่อออก

 

เป็นหนึ่ง

ไม่เป็นไรครับ

 

กุลธิดาสีหน้าวิตกมาก เธอรีบดึงแขนของเป็นหนึ่งมาดูอย่างลืมตัว เป็นหนึ่งตกใจมาก เขาสะบัดมือเธอออกอย่างแรง

 

เป็นหนึ่ง(ตะคอก)

อย่าจับนะ!!!!!!

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 107

หมอรุ่งโรจน์

ดา ฟังนะ หมอนั่นจะไม่มาเจอดาอีกแล้ว เขาไม่ได้รักดาจริงหรอก ขนาดดาต้องการเลือด เขายังไม่ยอมให้ดาเลย!!!!

 

ครูวันดี

ป้าเป็นครูสอนที่บ้านเด็กกำพร้าแห่งนั้น เห็นเป็นหนึ่งมาตั้งแต่ยังเล็กๆ เขาเป็นเด็กดี เข้มแข็งและอ่อนโยน โชคไม่ดีที่เขามีโรคร้ายติดตัว...เหมือนกับเด็กที่นั่นทุกคน...ตอนที่เขากลับไปที่บ้านเด็กกำพร้าเมื่อประมาณสี่ปีก่อน อาการของโรคก็เข้าสู่ระยะสุดท้ายแล้ว

พงษ์

พี่หนึ่งเพิ่งเสียไปเมื่อต้นปี ระหว่างที่เรายังเตรียมงานกันอยู่ ก่อนสิ้นใจ พี่หนึ่งฝากให้เราเชิญพี่ดามาดูให้ได้ และฝากของให้พี่ดาด้วย

 

กุลธิดาที่ยังน้ำตาซึมทำหน้าแปลกใจ แต่ก็เดินตามพงษ์ไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์หน้างาน พงษ์ไขกุญแจ หยิบของในลิ้นชักออกมา เป็นกระเป๋ากล้องที่เป็นหนึ่งใช้อยู่เป็นประจำ เขาส่งมันให้กุลธิดา

กุลธิดาเปิดกระเป๋ากล้องออกดู หยิบกล้องของเป็นหนึ่งออกมากอดอย่างคิดถึง น้ำตาคลอ เธอสังเกตเห็นว่า ภายในกระเป๋ายังมีซองขนาดใหญ่กว่าไปรษณียบัตรนิดหน่อยอยู่อีกซอง เธอหยิบออกมาเปิดดู ข้างในมีรูปถ่ายที่ถูกคว่ำหน้าอยู่ มันถูกเขียนด้วยลายมือว่า “ขอโทษ ผมรักคุณ” กุลธิดาน้ำตาไหล เธอพลิกดูด้านหน้าของรูปถ่าย

 

ภาพจากอดีตฉากที่ 54

เธอเขยิบเข้าไปใกล้เขา หันกล้องเข้าหาตัว แต่เป็นหนึ่งถอยห่าง กุลธิดาทำหน้าไม่พอใจ และเขยิบเข้าไปใกล้เขาอีก จนเขาถอยหนีไม่ได้ เธอหันกล้องเข้าหาตัว และกดชัตเตอร์

 

กุลธิดากับเป็นหนึ่งยิ้มเขินอยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิดในภาพถ่ายที่โฟกัสไม่ดีนัก น้ำตาของเธอหยดลงใส่ภาพนั้น เธอนั่งป้องปากร้องไห้ ได้ยินเสียงในอดีตของเป็นหนึ่ง

 

เป็นหนึ่ง(เสียง)

ผมอยากฟังเสียงของดา และอยากให้ดาได้ฟังเสียงของผม และถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจะถ่ายรูปของดาตลอดไป

กุลธิดา(สะอื้น)

หนึ่ง...หนึ่ง...

 

เป็นหนึ่งกับกุลธิดายังคงยิ้มอยู่ด้วยกันในภาพถ่าย

 

กุลธิดา(เสียง)

ดาก็รักคุณค่ะ

 
 
-----------------------------------
 
จบแล้วค่าาาาา
แฮบปี้เอ็นดิ้ง!! หรือเปล่าหนอ 55555
ชอบไม่ชอบยังไงก็บอกกันได้เนาะ 
เป็นเรื่องที่ใช้วิธีเขียนแบบบทภาพยนตร์ด้วย 
เลยอดคิดไม่ได้เลยว่า ถ้าได้สร้างเป็นหนังจริงๆ
ใครจะมาเล่นเป็นพระเอกนางเอกดีหว่า อิอิ
พระเอกคงจะประมาณ อู ภาณุ เขียนถูกป่าวหว่า
นางเอกได้หลายคน เลือกไม่ถูก
ส่วนที่แน่ๆ หมอโรจน์ ขอให้แซนด์ น้องชายแมนศุภกิจ 555
เรื่องเกมที่จะแจกของรางวัลกัน มีแน่นอน ขอถ่ายรูปของรางวัลก่อน
แล้วจะมาบอกนะจ๊ะ
 
อ๊ะๆ ใครยังไม่เป็นแฟนเพจ ไปกดไลค์ซะดีๆ
จิ้มที่รูปเพื่อเข้าเพจเลยจ้า
 
อย่างไรก็ต้อง "สวัสดีปีใหม่" กันอีกทีด้วยนะคะ
คิดสิ่งใดขอให้สมปรารถนาทุกประการ
สุขภาพแข็งแรง ร่ำรวยเงินทอง
ร่ำรวยคนรัก
โชคดีตลอดปีเลยนะคะ :)

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot!  TheEnd
สวัสดีปีไหม่(ย้อนหลังครับ)big smile

#2 By dp on 2013-01-08 18:40

เป็นหนึ่งติดเชื้อ hiv จากแม่ 
ก็จบแฮ้ปปี้นะ แบบเศร้าๆ
Hot! Hot! Hot!

#1 By Nirankas on 2013-01-08 08:13